cena prądu w taryfie g11 / jednostrefowa, stała stawka

G11 – jednostrefowa grupa taryfowa zatwierdzana przez Prezesa URE, w której cena energii elektrycznej pozostaje stała przez całą dobę, niezależnie od pory dnia czy nocy. Z tej taryfy korzysta obecnie ok. 80% gospodarstw domowych w Polsce. Oznaczenie “G” wskazuje na odbiorcę w grupie gospodarstw domowych, a “11” – na jedną strefę czasową rozliczeń. W praktyce odbiorca płaci tę samą stawkę za każdą kilowatogodzinę, bez względu na to, czy włączy czajnik o 7 rano czy o 23 w nocy.

W 2026 roku, po zakończeniu mrożenia cen energii, stawki za energię w taryfie G11 u czterech największych sprzedawców – PGE, Tauron, Enea i Energa – mieszczą się poniżej 500 zł/MWh. Najtańszą ofertę ma Energa ze stawką 496,8 zł/MWh. Różnice między sprzedawcami są minimalne i nie wpływają znacząco na roczny rachunek. Łączny koszt energii z opłatami dystrybucyjnymi wynosi ok. 1,02-1,04 zł/kWh brutto. Dla porównania – średnia cena energii przyjęta przez URE na IV kwartał 2025 wynosiła 572,64 zł/MWh, co oznacza, że taryfy na 2026 rok przyniosły obniżkę samej stawki za energię.

Prostota G11 ma swoją cenę. W porównaniu z taryfą G12 (dwustrefową), odbiorca G11 płaci ok. 1,02 zł/kWh przez całą dobę, podczas gdy w G12 energia w tańszej strefie nocnej kosztuje średnio ok. 0,60 zł/kWh – to ponad 40% mniej. Dla odbiorców ze stabilnym, rozłożonym równomiernie zużyciem G11 pozostaje wygodnym wyborem. Natomiast właściciele pomp ciepła czy samochodów elektrycznych, którzy mogą przesunąć zużycie na godziny nocne, przepłacają na G11 nawet kilkaset złotych rocznie.

Jednolita stawka w G11 oznacza, że odbiorca płaci tę samą cenę za każdą kilowatogodzinę - niezależnie od tego, czy włączy pralkę o 14:00 czy o 2:00 w nocy. Dla porównania, w taryfie G12 energia w tańszej strefie nocnej kosztuje średnio ok. 0,60 zł/kWh, podczas gdy w G11 stawka wynosi ok. 1,02-1,04 zł/kWh przez całą dobę. Ta różnica - ponad 40% na korzyść strefy nocnej G12 - nie przekonuje jednak większości odbiorców do zmiany.

Powód jest prosty: G11 nie wymaga żadnego dostosowywania nawyków. Nie trzeba programować zmywarki na noc, przesuwać prania na weekend ani monitorować, w której strefie czasowej aktualnie się znajdujemy. Dla gospodarstwa domowego o przeciętnym zużyciu 2 000-2 500 kWh rocznie potencjalna oszczędność z przejścia na G12 może nie rekompensować wysiłku związanego z reorganizacją codziennych czynności - szczególnie gdy nie ma w domu dużych odbiorników typu pompa ciepła czy samochód elektryczny.

Warto mieć na uwadze, że po zakończeniu mrożenia cen energii w 2026 roku różnice między taryfami staną się bardziej odczuwalne. Ceny u największych sprzedawców - PGE, Tauron, Enea i Energa - w G11 mieszczą się poniżej 500 zł/MWh, a najtańszą ofertę ma Energa ze stawką 496,8 zł/MWh. Jednocześnie rosną koszty dystrybucji, co oznacza, że sama niższa cena energii nie gwarantuje niższego rachunku. Dla odbiorców z G11 kluczowe staje się porównywanie nie tylko stawki za kWh, ale całkowitego kosztu dostawy energii łącznie z opłatami sieciowymi i abonamentowymi.

G11 sprawdza się u odbiorców ze stabilnym, równomiernym zużyciem rozłożonym na cały dzień - czyli tam, gdzie nie ma jednego dominującego urządzenia pracującego nocą. Małe mieszkanie z lodówką, oświetleniem, telewizorem i drobnym AGD generuje rachunki, których nie da się istotnie obniżyć przesunięciem zużycia na godziny pozaszczytowe. Przy średnim zużyciu 1 800-2 500 kWh rocznie różnica między G11 a G12 wynosi najwyżej kilkadziesiąt złotych na rok - zbyt mało, żeby kompensować wyższe opłaty stałe taryfy dwustrefowej i konieczność pilnowania stref czasowych.

Taryfa staje się nieoptymalna, gdy w gospodarstwie pojawia się duży odbiorca nocny: pompa ciepła, bojler grzewczy, samochód elektryczny ładowany w domu lub pralka i zmywarka regularnie uruchamiane po 22:00. Przy cenie ok. 1,04 zł/kWh w G11 roczny koszt ogrzewania nowego domu pompą ciepła wynosi ok. 2 450 zł. W taryfie G12 energia w tańszej strefie kosztuje średnio ok. 0,60 zł/kWh - ponad 40% mniej niż stawka całodobowa G11. Im większy udział zużycia nocnego, tym szybciej G12 lub G12w odrabia wyższe opłaty przesyłowe i zaczyna realnie obniżać rachunek.

Prosty test decyzyjny: jeśli ponad 40% zużycia przypada na godziny pozaszczytowe (zazwyczaj 22:00-6:00 w dni robocze plus weekendy), przejście na taryfę dwustrefową zaczyna się opłacać. G11 pozostaje natomiast racjonalnym wyborem dla osób, które zużywają prąd głównie w ciągu dnia, nie planują instalacji pompy ciepła ani ładowarki EV i cenią prostotę jednej stawki bez ryzyka przepłacania w strefie szczytowej.

Roczny koszt energii w taryfie G11 obliczysz prostym wzorem: roczne zużycie (kWh) × stawka za energię (zł/kWh) + opłaty stałe × 12 miesięcy. Przy średnim zużyciu gospodarstwa domowego na poziomie 2 000 kWh rocznie i cenie ok. 1,04 zł/kWh brutto (suma ceny energii i kosztów dystrybucji zmiennej) sam koszt energii wyniesie około 2 080 zł. Do tego dochodzą opłaty stałe - sieciowa i abonamentowa - które w zależności od operatora sieci dystrybucyjnej wynoszą łącznie od kilkunastu do kilkudziesięciu złotych miesięcznie.

Stawka za energię w G11 składa się z dwóch części: ceny samej energii elektrycznej (u największych sprzedawców - PGE, Tauron, Enea, Energa - poniżej 500 zł/MWh netto, czyli ok. 0,50 zł/kWh) oraz opłaty dystrybucyjnej zmiennej. Łącznie daje to wspomniane ok. 1,02-1,04 zł/kWh brutto na rachunku. W taryfie G11 ta stawka jest jednolita przez całą dobę, więc kalkulacja sprowadza się do prostego mnożenia - nie trzeba rozbijać zużycia na strefy czasowe jak w taryfie G12.

Opłaty stałe to element rachunku niezależny od zużycia. Obejmują opłatę sieciową stałą i opłatę abonamentową, naliczane co miesiąc. W 2026 r. u większości operatorów te opłaty wzrosły względem roku poprzedniego. Wyjątkiem jest Tauron, który jako jedyny obniżył stawkę za przesył. Oznacza to, że nawet przy niższej cenie samej energii łączny rachunek niekoniecznie spadnie - bo opłaty stałe zjadają część oszczędności.

Przykład: gospodarstwo zużywające 3 500 kWh rocznie przy stawce 1,04 zł/kWh zapłaci za energię ok. 3 640 zł. Przy opłatach stałych rzędu 25 zł/miesiąc doliczyć trzeba kolejne 300 zł rocznie - łącznie blisko 3 940 zł. Dla porównania, przy przeniesieniu tego samego zużycia do taryfy G12 i przesunięciu większości poboru na strefę nocną (ok. 0,60 zł/kWh) rachunek za energię mógłby spaść o ponad 40%. To właśnie ta różnica sprawia, że dla odbiorców z elastycznym profilem zużycia G11 bywa najdroższą opcją.