Taryfa G11 / jednostrefowa, gospodarstwa domowe

Taryfa G11 to jednostrefowa grupa taryfowa dla odbiorców w gospodarstwach domowych, w której stawka za energię czynną jest stała przez całą dobę, niezależnie od pory dnia i dnia tygodnia. Prezes URE zatwierdza ją corocznie dla czterech sprzedawców z urzędu: PGE Obrót, Tauron Sprzedaż, Enea i Energa Obrót. 17 grudnia 2025 r. URE zatwierdził taryfy na 2026 rok, w tym stawki G11 dla sprzedaży energii do odbiorców domowych oraz taryfy dystrybucyjne pięciu największych OSD.

Od 1 stycznia 2026 r. średnia cena energii czynnej dla gospodarstw domowych w G11 wynosi 495,16 zł/MWh netto – to symboliczny spadek wobec zamrożonej stawki z 2025 roku. U czterech największych sprzedawców (PGE, Tauron, Enea, Energa) ceny mieszczą się poniżej 500 zł/MWh, a różnice między nimi są niewielkie. Dla porównania Tauron GZE (obszar dawnego Vattenfalla na Górnym Śląsku) oferuje w 2026 roku 497 zł/MWh plus VAT, czyli 49,7 gr/kWh netto.

G11 jest domyślną taryfą dla większości gospodarstw domowych o mocy umownej nie większej niż 40 kW – to prostota rozliczenia bez stref czasowych i bez konieczności dopasowywania zużycia do godzin. Cena rzędu 1,04 zł/kWh brutto obowiązuje jednak przez całą dobę, więc nie ma możliwości optymalizacji przez przesuwanie poboru na tańsze godziny, jak w taryfie G12 czy G12w. Po zakończeniu mrożenia cen różnica między strefą tańszą w G12 (ok. 0,60 zł/kWh) a G11 (ok. 1,02 zł/kWh) sięga kilkudziesięciu groszy za każdą kilowatogodzinę.

W praktyce G11 wybierają odbiorcy z płaskim profilem zużycia i bez dużych, sterowalnych odbiorników – bez pompy ciepła, bez ładowania samochodu elektrycznego, bez elektrycznego ogrzewania wody. Dla właścicieli EV Ministerstwo Energii potwierdziło, że nie powstanie osobna taryfa – korzystają z tych samych grup co pozostali odbiorcy, a przy obecnych stawkach różnica między G11 a taryfą nocną jest wyraźna na korzyść tej drugiej.

Rachunek w taryfie G11 składa się z dwóch niezależnych części: opłaty za energię czynną (składnik zmienny w zł/kWh) oraz opłat dystrybucyjnych naliczanych przez lokalnego OSD (PGE Dystrybucja, Tauron Dystrybucja, Enea Operator, Energa-Operator, Stoen Operator). Sprzedawca prądu odpowiada wyłącznie za pierwszy komponent – w 2026 r. jest to średnio 495,16 zł/MWh netto (ok. 0,495 zł/kWh), a stawka jest identyczna o godzinie 3:00 w nocy i o 18:00 w szczycie zapotrzebowania.

Druga część rachunku – opłaty dystrybucyjne – obejmuje składnik zmienny (zł/kWh za przesył każdej pobranej kilowatogodziny) oraz stałe opłaty niezależne od zużycia: opłatę abonamentową i opłatę stałą sieciową. Stawki dystrybucyjne zatwierdza Prezes URE osobno dla każdego OSD – w Tauron Dystrybucji od 1 stycznia 2026 r. dystrybucja dla gospodarstw domowych rośnie średnio o 7,18%, a łączny wzrost dla całego rynku wynosi średnio 9,58%. Do sumy netto doliczany jest VAT 23% oraz akcyza.

Kontrast z taryfami strefowymi (G12, G12w, G12as) sprowadza się do jednego mechanizmu: w G11 nie ma podziału doby na strefy, więc licznik rejestruje jeden wolumen zbiorczy zamiast osobnych odczytów dla szczytu i pozaszczytu. Dla porównania – w G12 energia w tańszej strefie kosztuje średnio ok. 0,60 zł/kWh, a w droższej ok. 1,02 zł/kWh, podczas gdy G11 utrzymuje pojedynczą stawkę przez wszystkie 24 godziny. Oznacza to brak możliwości optymalizacji kosztów przez przenoszenie zużycia (pompa ciepła, ładowanie EV, pralka, zmywarka) na godziny nocne, ale też prostszą fakturę bez konieczności analizy harmonogramu zużycia.

G11 jest optymalna dla gospodarstw, które nie mogą przesunąć znaczącej części zużycia na godziny nocne. Jeśli największe obciążenia (pranie, zmywarka, ładowanie urządzeń, gotowanie) odbywają się w ciągu dnia między 6:00 a 22:00, taryfa strefowa G12 nie przyniesie oszczędności – droższa strefa dzienna zniweluje zysk z tańszej nocy. Próg opłacalności G12 pojawia się zwykle wtedy, gdy co najmniej 30-40% rocznego zużycia udaje się przenieść na strefę pozaszczytową.

Drugi profil to małe zużycie roczne – poniżej 2000 kWh. Przy niskim wolumenie różnica między ceną energii czynnej w G11 (ok. 495,16 zł/MWh netto w 2026 r.) a strefą nocną G12 (ok. 0,60 zł/kWh) daje oszczędności rzędu kilkudziesięciu złotych rocznie, które nie kompensują wyższych opłat dystrybucyjnych stałych w taryfie strefowej. G11 wygrywa prostotą rozliczenia i brakiem konieczności planowania zużycia wokół stref.

Trzeci warunek to brak dużych odbiorników sterowalnych: pompa ciepła, ładowarka samochodu elektrycznego, bojler elektryczny czy klimatyzacja centralna. Przy pompie ciepła w nowym domu roczny koszt ogrzewania w G11 wynosi ok. 2450 zł przy stawce ~1,04 zł/kWh – w G12w z rozszerzoną strefą nocną te same kilowatogodziny kosztują znacznie mniej. Ministerstwo Energii potwierdziło, że nie powstanie dedykowana taryfa dla EV, więc właściciele aut elektrycznych ładujący w nocy również powinni analizować G12 lub G12w zamiast G11.

G11 pozostaje sensownym wyborem dla mieszkań w blokach ogrzewanych z sieci ciepłowniczej, gdzie prąd zasila głównie oświetlenie, AGD i elektronikę, a roczne zużycie mieści się w przedziale 1500-2500 kWh. W takim profilu koszt zmiany taryfy (wymiana licznika, umowa, ewentualna zmiana mocy umownej) nie zwraca się w rozsądnym horyzoncie.