taryfy prądowe / grupy taryfowe, cennik URE

Taryfa prądowa – zestaw cen i stawek opłat za energię elektryczną, zatwierdzany decyzją Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki na podstawie art. 47 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne. Każda taryfa obowiązuje przez określony okres – np. taryfy na 2026 r. zostały zatwierdzone 16 grudnia 2025 r. i opublikowane w Biuletynie Branżowym URE. Odbiorca indywidualny spotyka na fakturze dwie odrębne taryfy: taryfę sprzedażową (cena samej energii czynnej) oraz taryfę dystrybucyjną (opłaty za przesył i dystrybucję prądu do domu). To rozróżnienie jest istotne, bo zamrożenie cen w 2025 r. dotyczyło wyłącznie stawki za zakup energii – opłaty dystrybucyjne rosły niezależnie.

Na rynku regulowanym działają czterej główni sprzedawcy z urzędu: PGE Obrót, Tauron Sprzedaż, Enea oraz Energa Obrót. Prezes URE zatwierdza taryfy osobno dla każdego z nich, ale w praktyce stawki są bardzo zbliżone. W najpopularniejszej taryfie G11 (jednostrefowej) od 1 stycznia 2026 r. średnia cena energii czynnej wynosi 495,16 zł/MWh netto – u wszystkich czterech sprzedawców mieści się poniżej 500 zł/MWh. Dla porównania: w IV kwartale 2025 r. średnia cena wynosiła 572,64 zł/MWh, a wcześniej 622,80 zł/MWh.

Oferta regulowana (taryfa) pozostaje dominującym modelem zakupu prądu przez gospodarstwa domowe – na koniec 2024 r. korzystało z niej ponad 63% odbiorców indywidualnych. Alternatywą są oferty wolnorynkowe, w których sprzedawca sam ustala cenę, ale taryfa URE stanowi punkt odniesienia i de facto cenowy benchmark dla całego rynku detalicznego. Warto wiedzieć, że oprócz taryfy jednostrefowej G11 istnieje też taryfa G12 (dwustrefowa), w której energia w tańszej strefie kosztuje średnio ok. 0,60 zł/kWh wobec ok. 1,02 zł/kWh w G11 – różnica sięga ponad 40%, jeśli zużycie da się przesunąć na noc lub weekendy.

Rachunek za prąd składa się z kilku odrębnych pozycji – nie tylko z ceny samej energii. Energia czynna to koszt wyprodukowanego prądu, kupowanego od sprzedawcy. Opłata dystrybucyjna zmienna pokrywa transport każdej kilowatogodziny siecią lokalnego operatora (OSD). Opłata dystrybucyjna stała (abonamentowa) jest naliczana niezależnie od zużycia – płacisz ją nawet przy zerowym poborze. Do tego dochodzi opłata przejściowa (rekompensata kosztów osieroconych) i opłata mocowa, która finansuje utrzymanie rezerw mocy w systemie elektroenergetycznym. W praktyce sama energia czynna stanowi mniej niż połowę końcowej kwoty na fakturze.

Strefy czasowe w taryfie określają, kiedy prąd jest tańszy, a kiedy droższy. Taryfa G11 (jednostrefowa) ma jedną cenę przez całą dobę – w 2026 r. to około 0,50 zł/kWh netto u największych sprzedawców. Taryfa G12 (dwustrefowa) dzieli dobę na strefę dzienną (droższą) i nocną (tańszą, zwykle od godz. 22:00 do 6:00 oraz weekendy). Według danych z I kwartału 2026 r. energia w tańszej strefie G12 kosztuje średnio około 0,60 zł/kWh, wobec około 1,02 zł/kWh w strefie szczytowej G11 – to ponad 40% niższa cena za kilowatogodzinę w godzinach pozaszczytowych.

Dla MŚP kluczowe jest to, czy profil zużycia pasuje do stref taryfowych. Piekarnia pracująca nocą, pralnia z cyklem prania po 22:00 albo hotel z elektrycznym ogrzewaniem wody w godzinach nocnych – to branże, w których przejście z G11 na G12 obniży rachunek za energię czynną bez żadnych inwestycji. Jeśli jednak firma zużywa prąd głównie w godzinach 6:00-22:00, G12 może okazać się droższa niż G11, bo stawka dzienna w taryfie dwustrefowej jest wyższa od jednolitej stawki w G11. Przed zmianą taryfy warto przeanalizować profil zużycia z ostatnich 12 miesięcy – dane są dostępne u operatora systemu dystrybucyjnego lub w e-BOK sprzedawcy.

Weryfikacja opłacalności zmiany taryfy wymaga zebrania 12 ostatnich faktur i zsumowania zużycia w kWh z podziałem na miesiące. Samo roczne zużycie nie wystarczy – liczy się profil godzinowy, czyli rozkład poboru energii w ciągu doby. Odbiorcy z licznikiem zdalnego odczytu (LZO) mogą pobrać od swojego OSD dane w interwałach 15-minutowych, które pokazują dokładnie, ile prądu firma zużywa w strefie dziennej, a ile w nocnej lub weekendowej. Na tej podstawie można przeliczyć roczny koszt na aktualnej taryfie i porównać go z alternatywną – np. zestawić taryfę G11 (jednostrefową) z G12 (dwustrefową), gdzie energia w tańszej strefie kosztuje średnio ok. 0,60 zł/kWh wobec ok. 1,02 zł/kWh w G11.

Przeliczenie wygląda tak: mnożysz zużycie kWh w każdej strefie czasowej przez stawkę energii czynnej odpowiedniej taryfy, dodajesz opłaty dystrybucyjne zmienne (też zależne od strefy) i porównujesz sumy roczne. Jeśli ponad 40% zużycia firmy przypada na godziny nocne lub weekendy, taryfa dwustrefowa przyniesie realne oszczędności – nawet ponad 40% niższą cenę za każdą kilowatogodzinę przesuniętą do tańszej strefy. Dla MŚP z profilem zużycia skoncentrowanym w godzinach 7-21 w dni robocze zmiana na G12 może się nie opłacać, bo droższy prąd w strefie szczytowej zniweluje oszczędności z tańszej nocy.

Zmiana grupy taryfowej jest bezpłatna – wystarczy złożyć wniosek u swojego sprzedawcy energii. OSD realizuje przełączenie w ciągu jednego okresu rozliczeniowego. Przed podjęciem decyzji sprawdź też oferty wolnorynkowe – z danych URE wynika, że na koniec 2024 r. ponad 63% odbiorców indywidualnych korzystało z taryfy regulowanej, ale dla firm z dużym zużyciem oferta konkurencyjna od alternatywnego sprzedawcy bywa korzystniejsza niż taryfa zatwierdzona przez Prezesa URE.