eon taryfa g11 / całodobowa, jednokodowa

Taryfa G11 – jednostrefowa grupa taryfowa dla odbiorców w gospodarstwach domowych, zasilanych z sieci niskiego napięcia. Oznacza jedną, stałą cenę energii przez całą dobę, niezależnie od pory dnia. Prezes URE zatwierdza stawki na podstawie wniosków sprzedawców – najczęściej na 12 miesięcy. W przypadku E.ON taryfa G11 podlega identycznym zasadom regulacyjnym co u PGE, Tauron, Enea czy Energa.

Od 1 stycznia 2026 r. średnia cena energii czynnej dla gospodarstw domowych wynosi 495,16 zł/MWh netto. U największych sprzedawców stawki w G11 mieszczą się poniżej 500 zł/MWh. Łączny koszt po doliczeniu opłat dystrybucyjnych i podatków sięga ok. 1,02-1,04 zł/kWh brutto. Dla porównania: w taryfie G12 energia w tańszej strefie nocnej kosztuje średnio ok. 0,60 zł/kWh – ponad 40% oszczędności na kilowatogodzinie zużytej poza szczytem.

G11 sprawdza się u odbiorców ze stabilnym zużyciem, których profil nie pozwala przesunąć poboru na noc lub weekendy. Przy ogrzewaniu pompą ciepła w nowym domu roczny koszt w G11 wynosi ok. 2 450 zł – bez optymalizacji czasowej. Przejście na G12 obniża rachunek, ale wymaga planowania pracy urządzeń. Zmianę grupy taryfowej można zgłosić u operatora dystrybucyjnego – sam wybór G11 oznacza rezygnację z oszczędności wynikających ze strefowego rozliczania energii.

Licznik w taryfie G11 rejestruje zużycie jednym kodem – sumuje każdą kilowatogodzinę bez podziału na strefy czasowe. Rozliczenie sprowadza się do prostego mnożenia: łączna liczba kWh × stawka za energię czynną. Przy średniej cenie poniżej 500 zł/MWh netto u największych sprzedawców (PGE, Tauron, Enea, Energa) w 2026 roku, odbiorca płaci tę samą kwotę za prąd zużyty o 3:00 w nocy i o 18:00 w szczycie. Do rachunku dochodzą jeszcze opłaty dystrybucyjne – stała składowa sieciowa, zmienna składowa sieciowa naliczana od kWh, opłata przejściowa i abonamentowa. Taryfy dystrybucyjne na 2026 rok zatwierdził Prezes URE w grudniu 2025 r. dla każdego operatora systemu dystrybucyjnego osobno.

Brak stref czasowych w G11 oznacza zerową elastyczność cenową. Odbiorca nie ma narzędzia do obniżenia jednostkowego kosztu energii przez przesuwanie zużycia na tańsze godziny – bo tańszych godzin po prostu nie ma. Przy średniej stawce ok. 1,02-1,04 zł/kWh brutto (energia + dystrybucja + podatki) każda kilowatogodzina kosztuje tyle samo. Dla gospodarstwa domowego z rocznym zużyciem 2500 kWh nie robi to różnicy, ale przy ogrzewaniu pompą ciepła roczny koszt samej energii sięga ok. 2450 zł – i nie da się go zoptymalizować bez zmiany na taryfę G12 lub G12w.

Mechanizm rozliczeniowy G11 ma jedną przewagę: przewidywalność. Odbiorca mnożący średnie miesięczne zużycie przez aktualną stawkę dostaje realistyczną prognozę rachunku. Nie musi analizować profilu dobowego zużycia, planować pracy urządzeń ani martwić się o przekroczenie limitu w droższej strefie. Prostota G11 sprawdza się tam, gdzie zużycie jest niskie i rozproszone równomiernie w ciągu doby – typowe mieszkanie bez ogrzewania elektrycznego i bez samochodu elektrycznego.

Rachunek za energię w G11 składa się z trzech składników: energii czynnej, dystrybucji i opłat stałych. Wzór na roczny koszt wygląda tak: zużycie [kWh] × stawka łączna [zł/kWh] + opłaty stałe [zł/miesiąc] × 12. Stawka łączna to suma ceny energii czynnej i składnika zmiennego dystrybucji – w 2026 r. dla taryfy G11 u największych sprzedawców (PGE, Tauron, Enea, Energa) wynosi ok. 1,02-1,04 zł/kWh brutto. Sama energia czynna to 495,16 zł/MWh netto (ok. 0,50 zł/kWh netto), resztę stanowią opłaty dystrybucyjne, przejściowa, OZE i kogeneracyjna.

Przykład dla gospodarstwa domowego zużywającego 2500 kWh rocznie: przy stawce łącznej 1,03 zł/kWh sam koszt zmienny wyniesie 2575 zł. Do tego dochodzą opłaty stałe – abonamentowa i sieciowa stała – które łącznie dodają ok. 10-15 zł miesięcznie, czyli 120-180 zł rocznie. Całkowity roczny rachunek: ok. 2700-2750 zł brutto. Dla porównania: to samo zużycie w taryfie G12, przy przesunięciu 60% poboru do strefy nocnej (ok. 0,60 zł/kWh), dałoby koszt zmienny ok. 2130 zł – różnica sięga 400-450 zł rocznie.

Przy wyższym zużyciu różnice rosną proporcjonalnie. Dom z pompą ciepła pobierający 4000-5000 kWh rocznie na samo ogrzewanie zapłaci w G11 ok. 4100-5200 zł za ten składnik. Dlatego próg 2000 kWh/rok stanowi granicę, powyżej której warto przeliczyć wariant G12 lub G13 – pod warunkiem, że profil zużycia pozwala na realne przesunięcie poboru poza szczyt.