Czym różni się 3-miesięczny okres wypowiedzenia od 90 dni?

Tak, różnią się – 3-miesięczny okres wypowiedzenia to trzy pełne miesiące kalendarzowe, natomiast 90 dni to dokładnie 90 dni liczonych od momentu złożenia wypowiedzenia. W umowach o pracę stosuje się miesiące kalendarzowe, więc okres wypowiedzenia trwa do końca ostatniego miesiąca (według Kodeksu pracy), natomiast umowy cywilnoprawne mogą określać wypowiedzenie w dniach.

Różnica między tymi okresami wynosi zwykle 3-5 dni, w zależności od tego, kiedy rozpocznie się wypowiedzenie i ile dni mają kolejne miesiące. Jeśli pracodawca złoży wypowiedzenie 15 marca, 3-miesięczny okres kończy się 30 czerwca (107 dni), a nie 13 czerwca (90 dni). Przy wypowiedzeniu z 1 lutego różnica sięga nawet 8 dni – 3 miesiące to 30 kwietnia (89 dni w roku nieprzestępnym), natomiast 90 dni to 2 maja.

Kodeks pracy określa okresy wypowiedzenia wyłącznie w miesiącach lub tygodniach – 2 tygodnie dla stażu poniżej 6 miesięcy, 1 miesiąc dla stażu 6 miesięcy do 3 lat oraz 3 miesiące dla stażu powyżej 3 lat (według Zielonej Linii). Oznacza to, że 3-miesięczny okres zawsze kończy się ostatniego dnia trzeciego miesiąca, niezależnie od liczby dni w miesiącach.

Przy umowach cywilnych lub umowach najmu strony mogą określić wypowiedzenie w dniach (np. 90 dni) zamiast miesięcy. W takim przypadku liczy się dokładnie 90 dni od dnia następnego po złożeniu wypowiedzenia. Różnica w liczeniu ma znaczenie dla momentu, kiedy rozwiązanie umowy staje się skuteczne i kiedy rozpoczynają się ewentualne uprawnienia (np. do zasiłku dla bezrobotnych).

Podstawą prawną rozróżnienia terminów miesięcznych od dniowych jest art. 112 Kodeksu cywilnego, który określa sposób liczenia terminów w polskim prawie. Termin 3-miesięczny kończy się w dniu odpowiadającym początkowemu dniu terminu, natomiast termin 90-dniowy to zawsze dokładnie dziewięćdziesiąt kolejnych dni kalendarzowych.

Umowy energetyczne, podobnie jak umowy o pracę, operują na miesięcznych okresach wypowiedzenia. Przykładowo, w umowie o pracę na czas nieokreślony przy stażu pracy co najmniej trzech lat stosuje się 3-miesięczny okres wypowiedzenia (według Kodeksu pracy). Ten sam mechanizm obowiązuje w prawie energetycznym – wypowiedzenie składane 15 marca kończy się 15 czerwca, nie zaś 13 czerwca.

W praktyce różnica może wynosić od 2 do 3 dni, w zależności od długości miesięcy. Jeśli wypowiedzenie złożysz w lutym (28-29 dni), 3-miesięczny termin wyniesie około 89-92 dni, podczas gdy 90-dniowy pozostanie stały.

W umowach na dostawę energii elektrycznej i gazu 3-miesięczny okres wypowiedzenia oznacza trzy pełne miesiące kalendarzowe, które zawsze kończą się ostatniego dnia trzeciego miesiąca. System ten różni się zasadniczo od liczenia 90 dni, gdzie termin upływa dokładnie po 90 dniach od daty wypowiedzenia. W praktyce energetycznej miesiąc kalendarzowy to okres od pierwszego do ostatniego dnia danego miesiąca, niezależnie od jego długości (28, 30 lub 31 dni).

Próba liczenia okresu wypowiedzenia na dni zamiast miesięcy kalendarzowych może skutkować opóźnionym rozwiązaniem umowy o nawet kilka tygodni. Sprzedawcy energii obliczają termin zakończenia umowy wyłącznie zgodnie z Kodeksem Cywilnym, który nakazuje stosowanie miesięcy kalendarzowych. Jeśli przedsiębiorca wyśle wypowiedzenie 10 stycznia, umowa zakończy się 30 kwietnia (koniec trzeciego pełnego miesiąca), a nie 10 kwietnia (po 90 dniach).

W przeciwieństwie do umów o pracę, gdzie okresy wypowiedzenia również stosują miesiące kalendarzowe, umowy energetyczne nie przewidują wypowiedzeń dwutygodniowych ani miesięcznych. Jednolity 3-miesięczny standard obowiązuje wszystkich odbiorców biznesowych, niezależnie od stażu trwania umowy czy wielkości zużycia. Mechanizm ten zapewnia sprzedawcom przewidywalność w planowaniu portfela, ale wymaga od przedsiębiorców rozpoczęcia procedury wypowiedzenia z odpowiednim wyprzedzeniem.

Dodatkowym źródłem błędów jest mylenie okresu wypowiedzenia z karencją przed przyznaniem świadczenia. Dla przykładu, okres 90 dni pojawia się w kontekście zasiłków dla bezrobotnych po rozwiązaniu umowy za porozumieniem stron lub w przypadku zawieszonej działalności gospodarczej. Ten 90-dniowy okres karencji liczy się w dniach kalendarzowych, ale dotyczy zupełnie innego procesu administracyjnego i nie ma zastosowania do rozwiązywania umów energetycznych.