Jaki będzie koszt energii dla firm w 2026 roku?

ZALEŻY – łączny koszt energii elektrycznej dla firm w 2026 roku wzrośnie, mimo że sama cena za kWh po odmrożeniu taryf nie odbiega drastycznie od poziomów z lat poprzednich. Rachunek za prąd to nie tylko cena energii – składa się z opłat dystrybucyjnych, opłaty mocowej, opłaty OZE i opłaty kogeneracyjnej. W 2026 roku opłata mocowa dla firm wzrośnie o 55%, osiągając 219,4 zł/MWh (według danych URE za pośrednictwem GlobEnergia). Jednocześnie opłata kogeneracyjna pozostanie na poziomie 3 zł/MWh, a opłata przejściowa zostaje zlikwidowana (gov.pl, Ministerstwo Energii). To właśnie opłaty stałe i quasi-stałe, a nie sama cena energii, w największym stopniu podbijają rachunki nawet przy stabilnej taryfie.

Średnia cena energii elektrycznej w taryfach zatwierdzonych przez URE na 2026 rok wynosi 495,16 zł/MWh netto (URE, grudzień 2025). To poziom niższy niż zamrożona cena maksymalna z 2024-2025, ale firmy kupujące energię na rynku hurtowym lub w ramach umów dwustronnych mogą płacić inaczej – zależnie od wolumenu, profilu zużycia i momentu zawarcia kontraktu. Dla przemysłu energochłonnego Ministerstwo Rozwoju i Technologii zaproponowało kontrakt różnicowy z gwarantowaną ceną 250 zł/MWh, który ma ustabilizować koszty w zamian za zobowiązania inwestycyjne w OZE (MRiT, 2025).

W praktyce właściciel MŚP zużywający 100 MWh rocznie powinien liczyć się ze wzrostem łącznego rachunku rzędu 5-15% w stosunku do 2025 roku – głównie za sprawą wyższej opłaty mocowej i końca mechanizmu mrożenia cen. Firmy, które przesunęły zużycie do tańszych stref czasowych (taryfa analogiczna do G12), mogą obniżyć koszt energii nawet o 40% w porównaniu z taryfą jednostrefową (GlobEnergia). Kluczowe zmienne to profil zużycia, operator dystrybucyjny oraz warunki umowy ze sprzedawcą energii.

Od 1 stycznia 2026 roku mrożenie cen energii elektrycznej przeszło do historii, a odbiorcy – w tym firmy – funkcjonują w oparciu o taryfy zatwierdzone przez Urząd Regulacji Energetyki (według informacji Prezes URE Renaty Mroczek, źródło [5]). Średnia cena energii w zatwierdzonych taryfach wynosi 495,16 zł/MWh netto, co stanowi punkt odniesienia dla odbiorców objętych regulacją. Mikro i małe przedsiębiorstwa korzystające z taryf grupy C (odpowiednik G11/G12 dla firm) rozliczają się według tych stawek. Firmy, które nie podlegają taryfom URE – przede wszystkim średnie i duże przedsiębiorstwa – negocjują ceny indywidualnie na wolnym rynku energii, gdzie stawki zależą od wolumenu, profilu zużycia i długości kontraktu.

Sam koszt energii to jednak tylko część rachunku. Opłata mocowa w 2026 roku wzrosła dla firm o 55%, osiągając poziom 219,4 zł/MWh dla odbiorców przemysłowych (źródło [2]). Do tego dochodzi opłata OZE, rosnące koszty dystrybucji u większości operatorów sieci dystrybucyjnej (źródło [4]) oraz opłata kogeneracyjna utrzymana na poziomie 3 zł/MWh (źródło [7]). Pozytywną zmianą jest likwidacja opłaty przejściowej – od 2026 roku nie jest już naliczana (źródło [7]). W praktyce oznacza to, że nawet przy stabilnej lub nieznacznie niższej cenie samej energii, łączny rachunek może wzrosnąć ze względu na składniki pozaenergetyczne.

Dla przemysłu energochłonnego Ministerstwo Rozwoju i Technologii zaproponowało mechanizm kontraktu różnicowego z gwarantowaną ceną 250 zł/MWh (źródło [3]). W zamian za dopłaty firmy objęte programem będą zobowiązane do inwestycji w OZE. To rozwiązanie – jeśli wejdzie w życie – może obniżyć efektywny koszt energii o niemal połowę względem ceny taryfowej dla największych odbiorców. Pozostałe MŚP, które chcą obniżyć rachunki, powinny rozważyć przejście na taryfę wielostrefową (odpowiednik C12), gdzie energia w tańszej strefie kosztuje średnio około 0,60 zł/kWh wobec około 1,02 zł/kWh w strefie jednostrefowej – różnica sięgająca ponad 40% (źródło [1]).

Przejście na taryfę strefową G12 to najprostszy sposób obniżenia rachunku – energia w tańszej strefie kosztuje średnio około 0,60 zł/kWh wobec około 1,02 zł/kWh w taryfie jednostrefowej G11, co daje ponad 40% niższą cenę prądu (według danych GlobEnergia za taryfami URE 2026). Warunek: firma musi być w stanie przesunąć znaczną część zużycia na godziny nocne lub weekendy. Dla piekarni, pralni czy chłodni z procesami działającymi całodobowo taryfa G12 oznacza realne oszczędności rzędu kilkunastu tysięcy złotych rocznie. Dla biura pracującego 8-16 – zysk będzie minimalny.

Druga ścieżka to negocjacja indywidualnej umowy na wolnym rynku energii. Firmy nie są zobowiązane do korzystania z taryf zatwierdzonych przez URE – mogą wybrać ofertę dowolnego sprzedawcy i wynegocjować cenę niższą niż taryfowa, szczególnie przy rocznym zużyciu powyżej 500 MWh. Kontrakty terminowe pozwalają zablokować cenę na 12-24 miesiące, co chroni przed wahaniami rynkowymi. Przy obecnych cenach hurtowych na TGE, dobrze wynegocjowana umowa może przynieść 10-20% oszczędności względem taryfy regulowanej.

Dla przemysłu energochłonnego Ministerstwo Rozwoju i Technologii zaproponowało kontrakt różnicowy z gwarantowaną ceną 250 zł/MWh (według informacji MRiT za GlobEnergia). W zamian za stabilną cenę energii firmy będą zobowiązane do inwestycji w odnawialne źródła energii. Dodatkowe wsparcie obejmuje reformę opłat dystrybucyjnych i przyspieszenie wypłat rekompensat. Ten mechanizm ma wejść w życie od 2026 roku i dotyczy przede wszystkim zakładów o zużyciu przekraczającym kilkadziesiąt GWh rocznie – hut, cementowni czy fabryk chemicznych.