Który dostawca ma najtańszy prąd?

CZASEM – różnice cen energii czynnej między czterema największymi sprzedawcami (PGE Obrót, Tauron Sprzedaż, Enea, Energa Obrót) w taryfie G11 wynoszą zaledwie kilka-kilkanaście zł/MWh, więc sama zmiana dostawcy rzadko daje odczuwalne oszczędności. Według taryf URE od 1 stycznia 2026 r. średnia cena energii czynnej dla gospodarstw domowych wynosi 495,16 zł/MWh netto, a oferty czterech największych sprzedawców w G11 mieszczą się poniżej 500 zł/MWh i są do siebie bardzo zbliżone.

Realnie większe oszczędności daje zmiana taryfy, a nie sprzedawcy. W taryfie G12 energia w strefie tańszej kosztuje średnio około 0,60 zł/kWh wobec około 1,02 zł/kWh w G11 – to różnica przekraczająca 40% dla zużycia przeniesionego na noc i weekendy. Dla typowego gospodarstwa zużywającego 2,5 MWh rocznie oznacza to oszczędności rzędu kilkuset zł, podczas gdy przejście do innego sprzedawcy w ramach G11 daje zwykle kilkadziesiąt zł różnicy w skali roku.

Aby porównać konkretne oferty dla swojego adresu, użyj kalkulatora CENKI prowadzonego przez URE – zestawia on aktualne oferty sprzedawców działających na terenie Twojego Operatora Sieci Dystrybucyjnej (OSD). Przy ocenie ofert sprawdzaj nie tylko cenę energii czynnej w zł/MWh, ale też opłatę handlową, długość umowy oraz warunki indeksacji ceny – to one decydują o realnym koszcie w 12-miesięcznym horyzoncie.

Dla firm i MŚP sytuacja wygląda inaczej – rozrzut cenowy między sprzedawcami bywa większy (kilkadziesiąt zł/MWh), bo oferty są negocjowane indywidualnie i zależą od wolumenu zużycia oraz profilu poboru. Przedsiębiorca zużywający powyżej 50 MWh/rok powinien zebrać minimum 3-4 oferty i porównać je w ujęciu całkowitym (cena energii + opłata handlowa + warunki rozliczenia), a dodatkowo rozważyć taryfę wielostrefową typu Tanie Godziny, jeśli profil zużycia pozwala przesunąć część konsumpcji na tańsze okresy doby.

Mechanizm zatwierdzania taryf na sprzedaż energii elektrycznej dla gospodarstw domowych opiera się na decyzji administracyjnej Prezesa URE, który weryfikuje uzasadnione koszty czterech sprzedawców z urzędu: PGE Obrót, Tauron Sprzedaż, Enea i Energa Obrót. To dlatego ich oferty podstawowe są niemal identyczne – cena nie wynika z konkurencji rynkowej, tylko z zatwierdzonego kosztorysu. W ostatnim kwartale 2025 r. średnia zatwierdzona cena wyniosła 572,64 zł/MWh, wobec wcześniejszych 622,8 zł/MWh (gov.pl, taryfy IV kwartał 2025).

Od 1 stycznia 2026 r. kończy się mechanizm mrożenia cen energii, który do 31 grudnia 2025 r. ograniczał stawki dla gospodarstw domowych niezależnie od typu umowy. Nowa średnia cena energii czynnej dla odbiorców w grupie taryfowej G zatwierdzona przez URE wyniesie 495,16 zł/MWh netto. W praktyce oznacza to, że w taryfie G11 stawki czterech największych sprzedawców mieszczą się poniżej 500 zł/MWh i różnią się o pojedyncze złote – co czyni porównywanie samej ceny energii zajęciem o niskim potencjale oszczędności.

Realne różnice pojawiają się dopiero przy ofertach wolnorynkowych i przy taryfach wielostrefowych. W taryfie G12 energia w strefie tańszej kosztuje średnio około 0,60 zł/kWh, podczas gdy w G11 jest to około 1,02 zł/kWh – różnica sięga ponad 40%, jeśli zużycie da się przesunąć na noc lub weekend. Oferty typu “Tanie Godziny” od Tauronu, z których korzysta już ponad 10 tysięcy gospodarstw domowych, pokazują kierunek: największe oszczędności daje dziś dobór profilu zużycia, a nie zmiana sprzedawcy w ramach taryfy regulowanej.

Realne oszczędności na rachunku za prąd leżą po stronie wyboru taryfy strefowej i przesunięcia zużycia, a nie zmiany sprzedawcy. Skoro różnice cen energii czynnej w taryfie G11 między czterema największymi sprzedawcami mieszczą się w przedziale kilku-kilkunastu zł/MWh, a od 1 stycznia 2026 r. średnia cena dla gospodarstw domowych wynosi 495,16 zł/MWh netto, polowanie na “najtańszego dostawcę” daje w praktyce kilka-kilkanaście złotych rocznej różnicy. Tymczasem przejście z taryfy G11 na taryfę G12 potrafi obniżyć stawkę za kWh w strefie nocnej o ponad 40% – z około 1,02 zł/kWh do około 0,60 zł/kWh.

Taryfa G12 dzieli dobę na strefę dzienną i nocną (zwykle 22:00-6:00 oraz dodatkowo 13:00-15:00), a G12w dokłada do strefy tańszej cały weekend. Opłacalność zależy od profilu zużycia: jeśli przesuniesz pranie, zmywarkę, ładowanie samochodu elektrycznego i pompę ciepła na godziny nocne, oszczędność wyraźnie przewyższa wyższą cenę kWh w strefie dziennej. Próg opłacalności wypada zazwyczaj wtedy, gdy co najmniej 35-40% rocznego zużycia spada na strefę tańszą – poniżej tej wartości G11 wychodzi taniej z uwagi na wyższe opłaty stałe dystrybucyjne w taryfach wielostrefowych.

Oferta “Tanie Godziny” od TAURONA pokazuje kierunek, w którym idzie rynek – już ponad 10 tysięcy gospodarstw domowych wybrało wielostrefową taryfę z energią najtańszą w wyznaczonych godzinach i cenami ustalonymi z góry. Zamiast porównywać ceny czterech sprzedawców, sprawdź w kalkulatorze CENKI URE oferty dostępne u Twojego OSD, a następnie zweryfikuj swój profil zużycia z licznika zdalnego odczytu (LZO). Dopiero porównanie symulacji rachunku w G11, G12 i G12w przy Twoich realnych godzinach zużycia pokazuje, gdzie znajdziesz konkretne oszczędności – zazwyczaj idą one w setki, nie dziesiątki złotych rocznie.

NIE każda oferta tańsza na pierwszy rzut oka jest faktycznie tańsza – bonusy początkowe, rabaty czasowe i opłaty handlowe potrafią odwrócić kalkulację już po pierwszym roku umowy. Sprzedawcy stosują trzy powtarzalne mechanizmy, które przy porównywaniu w kalkulatorze CENKI URE trzeba rozbroić ręcznie, bo prezentowana stawka za kWh nie zawiera wszystkich kosztów.

Pierwsza pułapka to rabat ograniczony czasowo – oferta reklamuje cenę np. 450 zł/MWh, ale obowiązuje ona tylko przez 6 lub 12 miesięcy, po czym kontrakt przechodzi na cennik standardowy sprzedawcy, często wyższy niż taryfa zatwierdzona przez URE (495,16 zł/MWh netto od 1 stycznia 2026 r. według globenergia.pl). Druga to opłata handlowa abonamentowa, doliczana co miesiąc niezależnie od zużycia – przy stawce 8-15 zł netto miesięcznie roczny koszt 100-180 zł netto może zniwelować całą oszczędność na energii czynnej dla gospodarstwa zużywającego 2 MWh rocznie.

Trzecia pułapka to klauzula indeksacyjna pozwalająca sprzedawcy podnieść cenę w trakcie trwania umowy w oparciu o wskaźnik rynkowy lub decyzję jednostronną, oraz kary za wcześniejsze rozwiązanie kontraktu sięgające kilkuset złotych. URE w cyklu edukacyjnym wprost ostrzega, że przed podpisaniem trzeba sprawdzić całą umowę i regulamin, a nie tylko cenę reklamowaną w ofercie. Przy różnicach cen energii czynnej poniżej 500 zł/MWh w taryfie G11 czterech największych sprzedawców (PGE, Tauron, Enea, Energa) jakakolwiek opłata abonamentowa lub niekorzystna klauzula cenowa eliminuje korzyść ze zmiany sprzedawcy.