Po ile jest energia elektryczna

Energia elektryczna kosztuje 495,16 zł/MWh netto, czyli około 49,5 gr/kWh, dla gospodarstw domowych od 1 stycznia 2026 roku. Jest to zatwierdzona przez URE średnia cena energii czynnej w taryfie G obowiązująca u czterech największych sprzedawców: PGE, Tauron, Enea i Energa.

Stawka 495,16 zł/MWh oznacza symboliczny spadek wobec zamrożonej ceny maksymalnej z 2025 roku, która wynosiła 500 zł/MWh netto (50 gr/kWh). U największych sprzedawców różnice w taryfie G11 są minimalne i wszystkie mieszczą się poniżej progu 500 zł/MWh, więc wybór sprzedawcy w 2026 roku ma mniejsze znaczenie cenowe niż w poprzednich latach.

Powyższa kwota dotyczy wyłącznie ceny energii czynnej, czyli samego kosztu prądu jako towaru. Pełny rachunek obejmuje dodatkowo opłatę dystrybucyjną, opłatę mocową, opłatę OZE, opłatę kogeneracyjną oraz akcyzę i VAT. Po doliczeniu tych składników końcowa cena brutto za 1 kWh w taryfie G11 zazwyczaj przekracza 1 zł/kWh.

Dla porównania: prosumenci rozliczani w net-billingu odsprzedają nadwyżki po niższej cenie – majowa stawka RCEm wyniosła 216,97 zł/MWh (ok. 22 gr/kWh), trzecia najniższa wartość w historii systemu.

Taryfa G11 to rozliczenie jednostrefowe – jedna stawka przez całą dobę, najpopularniejsza w Polsce. Taryfa G12 dzieli dobę na strefę szczytową (dzień) i pozaszczytową (noc oraz weekendy), z tańszą energią w godzinach nocnych zwykle 22:00-6:00. Wybór między G11 a G12 zależy od profilu zużycia: jeśli pierzesz, ładujesz auto elektryczne lub grzejesz wodę bojlerem nocą – G12 da oszczędność. Przy klasycznym profilu (gotowanie wieczorem, telewizor, oświetlenie) G11 wychodzi korzystniej, bo dzienna stawka w G12 jest wyższa niż jednolita w G11.

Różnice cenowe między czwórką największych sprzedawców – PGE, Tauron, Enea i Energa – są w 2026 roku minimalne. Wszyscy mieszczą się poniżej 500 zł/MWh w taryfie G11, a rozrzut wynosi zaledwie kilka złotych za MWh (według taryf zatwierdzonych przez URE na 2026 rok, źródło: GlobEnergia). W praktyce oznacza to, że zmiana sprzedawcy między tą czwórką da oszczędność rzędu kilku-kilkunastu złotych rocznie przy średnim zużyciu – kwota, która rzadko uzasadnia formalności związane z zmianą sprzedawcy energii.

Istotne różnice pojawiają się dopiero przy alternatywnych sprzedawcach oferujących ceny dynamiczne powiązane z giełdą (np. modele typu Pstryk – cena spot plus marża około 4 gr/kWh) oraz przy sprzedawcach niezależnych z ofertami terminowymi. Te modele mogą dać oszczędność 15-25% wobec taryfy URE, ale wymagają aktywnego zarządzania zużyciem i akceptacji ryzyka cenowego. Dla MŚP poza taryfą G różnice między operatorami są większe – tu negocjacja indywidualnej umowy z sprzedawcą energii ma realny sens biznesowy.

Finalny rachunek za prąd jest wyższy niż sama cena energii o 40-60%, bo składa się z czterech głównych komponentów: energii czynnej, opłat dystrybucyjnych, opłat stałych i podatków. Sama energia czynna kosztuje 495,16 zł/MWh netto w taryfie G od stycznia 2026, ale to tylko punkt wyjścia do końcowej kwoty na fakturze.

Pierwszy składnik to energia czynna – faktyczna ilość zużytego prądu mierzona w kWh, rozliczana według taryfy G11 lub G12. Drugi to opłata dystrybucyjna zmienna, którą pobiera lokalny operator sieci (PGE Dystrybucja, Tauron Dystrybucja, Enea Operator lub Energa Operator) za przesył energii od elektrowni do gniazdka. Stawka dystrybucyjna jest niezależna od sprzedawcy i wynika z taryfy zatwierdzonej przez URE dla danego operatora.

Trzeci komponent to opłaty stałe: opłata abonamentowa, opłata przejściowa, opłata jakościowa, opłata mocowa oraz opłata OZE. Naliczane są niezależnie od zużycia – płacisz je nawet przy zerowym poborze, bo finansują utrzymanie infrastruktury i wspierają transformację energetyczną. Czwarty to podatki: akcyza (5 zł/MWh) oraz VAT 23% doliczany na końcu do sumy wszystkich pozycji.

W praktyce dla typowego gospodarstwa domowego cena 49,5 gr/kWh za energię czynną rośnie do około 75-85 gr/kWh po doliczeniu dystrybucji i podatków. Dlatego porównując oferty sprzedawców, MŚP powinno patrzeć nie tylko na stawkę za energię czynną, ale na całkowity koszt z uwzględnieniem opłat dystrybucyjnych i opłat stałych, których nie można negocjować ze sprzedawcą.

Najczęstszy błąd przy szacowaniu kosztów prądu to porównywanie cen netto zamiast brutto – różnica VAT 23% sprawia, że stawka 495,16 zł/MWh netto z taryfy G11 na 2026 rok faktycznie kosztuje 609 zł/MWh brutto. Przedsiębiorcy z MŚP odliczający VAT operują kwotami netto, ale przy porównaniu ofert z różnych źródeł trzeba pilnować, czy stawka jest podana z podatkiem, czy bez. Według danych URE i GlobEnergia dla 2026 roku różnice między PGE, Tauron, Enea i Energa w taryfie G11 mieszczą się poniżej 500 zł/MWh netto, więc realna oszczędność ze zmiany sprzedawcy to kilkanaście, nie kilkadziesiąt złotych miesięcznie.

Drugi błąd to ignorowanie opłat dystrybucyjnych, które stanowią 40-60% finalnego rachunku i nie zależą od sprzedawcy energii. Opłata dystrybucyjna trafia do lokalnego OSD (PGE Dystrybucja, Tauron Dystrybucja, Enea Operator, Energa-Operator, Stoen Operator) i jest niezależna od tego, u kogo kupujesz energię czynną. Przy ofertach reklamujących “tani prąd po X gr/kWh” zwykle chodzi tylko o komponent energii czynnej – realny koszt 1 kWh dostarczonej do gniazdka wynosi 80-100 gr brutto po doliczeniu dystrybucji, opłaty mocowej, opłaty OZE, akcyzy i VAT. Projekt ustawy “Tani prąd -33%” próbuje uprościć ten model, ale do czasu wejścia w życie obowiązuje rozliczenie czteroskładnikowe.

Trzeci błąd to porównywanie tylko ceny energii czynnej między ofertami bez sprawdzenia opłaty handlowej i opłat stałych. Sprzedawcy energii konkurują głównie stawką kWh, ale dokładają miesięczną opłatę handlową (od 0 do kilkunastu zł netto), która przy niskim zużyciu potrafi zniwelować całą oszczędność. Przy zużyciu poniżej 1500 kWh rocznie oferta z niższą stawką jednostkową, ale wyższą opłatą stałą wychodzi drożej niż taryfa standardowa. Przed zmianą sprzedawcy policz całkowity koszt roczny na podstawie własnego zużycia z faktury, a nie stawki reklamowej.