Która taryfa jest bardziej opłacalna: g11 czy g12?

ZALEŻY od profilu zużycia – taryfa G12 staje się bardziej opłacalna od G11 dopiero, gdy co najmniej 30% miesięcznego zużycia przypada na tańszą strefę nocną. Poniżej tego progu wyższa cena prądu w strefie szczytowej zjada oszczędności nocne i rachunek w G11 wychodzi niższy.

W taryfie G11 cena energii jest stała przez całą dobę i u największych sprzedawców (PGE, Tauron, Enea, Energa) mieści się poniżej 500 zł/MWh w cenniku 2026, co po doliczeniu dystrybucji daje około 1,02-1,04 zł/kWh. Brak stref oznacza brak optymalizacji – płacisz tyle samo o 3:00 w nocy, co o 19:00 w szczycie. Dla gospodarstwa MŚP z dziennym profilem pracy (biuro 8-17, brak nocnych urządzeń) G11 pozostaje najprostszym i najtańszym wyborem.

Taryfa G12 oferuje cenę około 0,60 zł/kWh w strefie tańszej wobec około 1,02 zł/kWh w strefie szczytowej. Różnica wynosi około 40 groszy za kWh, ale strefa droga obejmuje większość doby. Realne oszczędności pojawiają się przy odbiorcach, którzy aktywnie przesuwają zużycie: pompa ciepła ładująca bufor nocą, ogrzewanie akumulacyjne, ładowanie EV, programowalne pralki uruchamiane po 22:00.

Dla pomp ciepła G12/G12w jest zwykle korzystniejsza – różnice w rocznym rachunku za ogrzewanie między G11 a G12 mogą sięgać niemal 1000 zł w tym samym budynku. Przed zmianą taryfy MŚP powinno przeanalizować profil zużycia z ostatnich 12 miesięcy dostępny u OSD. Jeśli udział zużycia nocnego nie przekracza 30%, zmiana na G12 podniesie rachunek zamiast go obniżyć.

Taryfa G11 to rozliczenie jednostrefowe – przez całą dobę, 7 dni w tygodniu, obowiązuje ta sama stawka za kilowatogodzinę. Według danych URE z tej taryfy korzysta około 80-90% gospodarstw domowych w Polsce, głównie ze względu na prostotę rozliczeń i brak konieczności dostosowywania zwyczajów do godzin pracy urządzeń. W ofertach największych sprzedawców (PGE, Tauron, Enea, Energa) cena energii w G11 na 2026 rok mieści się poniżej 500 zł/MWh, a różnice między dostawcami są minimalne.

Taryfa G12 dzieli dobę na dwie strefy cenowe: tańszą i droższą. Strefa nocna obejmuje łącznie 10 godzin (najczęściej 22:00-6:00 oraz dodatkowe 2 godziny w ciągu dnia, np. 13:00-15:00), a pozostałe 14 godzin to strefa dzienna z wyższą stawką. Według danych z 2026 roku, energia w tańszej strefie G12 kosztuje średnio około 0,60 zł/kWh, podczas gdy w drugiej strefie cena rośnie do około 1,02 zł/kWh – czyli na poziomie zbliżonym do całodobowej stawki G11.

Wariant rozszerzony – G12w – dodatkowo obejmuje tańszą stawką cały weekend oraz święta, co znacząco wydłuża okno z preferencyjną ceną. Mechanika obu strefowych taryf premiuje odbiorców, którzy świadomie przesuwają energochłonne procesy (ładowanie pojazdu elektrycznego, pompa ciepła, pralka, zmywarka, podgrzewacz wody) na godziny nocne lub weekendowe. W G11 takiej optymalizacji nie da się przeprowadzić, bo cena jest sztywna niezależnie od pory dnia.

Po zakończeniu mrożenia cen energii różnice cenowe między strefami stały się wyraźne i liczone w dziesiątkach groszy za kWh. Według analiz Taurona dopasowanie taryfy do realnego profilu zużycia pozwala obniżyć rachunek nawet o 20% – ale wyłącznie pod warunkiem, że znaczna część poboru rzeczywiście przypada na tańsze okna czasowe.

Roczna różnica między taryfą G11 a G12 dla domu z pompą ciepła wynosi nawet 950 zł na korzyść taryfy strefowej. Według analizy globenergia.pl z 2026 roku, ogrzewanie nowego budynku pompą ciepła w taryfie G11 przy stawce 1,04 zł/kWh kosztuje rocznie około 2450 zł, podczas gdy ten sam budynek w taryfie G12 – przy założeniu, że pompa pracuje głównie w strefie nocnej po 0,60 zł/kWh – generuje rachunek na poziomie 1500 zł.

Mechanizm oszczędności jest prosty: różnica cenowa między strefami w G12 to około 0,42 zł na każdej kilowatogodzinie (1,02 zł/kWh w szczycie vs 0,60 zł/kWh w strefie nocnej). Przy rocznym zużyciu pompy ciepła rzędu 4000-5000 kWh i przeniesieniu większości pracy urządzenia na godziny strefy nocnej, oszczędność narasta wykładniczo. Dla firmy MŚP eksploatującej budynek biurowy z pompą ciepła i buforem ciepła, przejście z G11 na G12 przekłada się na realny zwrot inwestycji w bufor w ciągu 2-3 sezonów grzewczych.

Warto pamiętać o granicy opłacalności. Bez pompy ciepła, klimatyzacji pracującej nocą lub samochodu elektrycznego ładowanego po 22:00, taryfa G12 staje się pułapką – cena prądu w strefie dziennej (1,02 zł/kWh) jest wyższa niż jednolita stawka G11 (około 0,50 zł/kWh u największych sprzedawców według taryfy URE 2026). Dla typowego biura pracującego 8:00-16:00 bez urządzeń sterowanych czasowo, G11 pozostaje tańsza o około 15-20% rocznie. Decyzja musi opierać się na analizie profilu zużycia z licznika – najlepiej z odczytów godzinowych za ostatnie 12 miesięcy.

CZASEM – przejście z G11 na G12 bez audytu zużycia może podnieść rachunek o kilkaset złotych rocznie, jeśli dom nie zużywa minimum 30% energii w godzinach nocnych. W taryfie G12 cena w strefie szczytowej (zwykle 6:00-13:00 i 15:00-22:00) jest wyższa niż jednolita stawka G11, więc gospodarstwo z równomiernym profilem dobowym – bez pompy ciepła, pieców akumulacyjnych czy ładowania EV w nocy – po zmianie taryfy zapłaci więcej, nie mniej.

Różnica między taryfami strefowymi a G11 po końcu mrożenia cen w 2026 roku jest mierzalna w dziesiątkach groszy za każdą kilowatogodzinę. Według danych globenergia.pl energia w tańszej strefie G12 kosztuje średnio około 0,60 zł/kWh, podczas gdy w G11 stawka wynosi około 1,02-1,04 zł/kWh przez całą dobę. Pełną siłę tej różnicy widać dopiero przy świadomym przesuwaniu zużycia: pranie, zmywarka, ładowanie pojazdu i grzanie wody w nocy lub w weekend.

Kluczowe rozróżnienie to G12 a G12w. Standardowa G12 oferuje tańszą energię w nocy (zwykle 22:00-6:00) i w krótkim oknie popołudniowym (13:00-15:00) – od poniedziałku do piątku. G12w dodatkowo obejmuje tańszą stawką całą sobotę i niedzielę, co daje około 2400-2600 godzin tańszej energii rocznie wobec ok. 2100 godzin w klasycznej G12. Mylenie tych dwóch taryf przy zamawianiu zmiany sprzedawcy prowadzi do sytuacji, w której gospodarstwo planujące oszczędności weekendowe trafia na taryfę, która tych weekendów nie obejmuje.

Przed złożeniem wniosku o zmianę grupy taryfowej u Operatora Systemu Dystrybucyjnego warto pobrać profil zużycia z licznika zdalnego odczytu za ostatnie 12 miesięcy. Procedura zmiany trwa zwykle do 14 dni roboczych, ale wymaga licznika dwustrefowego – jeśli go nie ma, OSD wymieni go bezpłatnie w terminie do 30 dni. Bez audytu profilu decyzja opiera się na założeniach, a nie na rzeczywistym rozkładzie zużycia, co jest najczęstszą przyczyną rozczarowania nową taryfą strefową.